ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယူက်ဳံးမရျဖစ္ရတဲ့အခ်ိန္က ..........
ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ဳိးတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါဘာလုပ္ေနလဲ ကိုယ့္ရဲ႕ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ဳိးမွာ လမ္းေၾကာင္းေကာင္းဖို႔ငါႀကိဳးစားရမယ္ေလ....
ငါ့ရဲ႕ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ဳိးလွပဖို႔ ပံ့ပိုးထားတဲ့ မိဘေတြကိုမွမေထာက္.... ငါအသံုးမက်ခဲ့တာပဲ.....
ငါေလလႊင့္ေနခဲ့တယ္...ဘာရယ္မဟုတ္တဲ့ေလလႊင့္ျခင္းမ်ုဳိးနဲ႕....ငါ့ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ဳိးကို ငါကုန္လြန္ေစခဲ့တယ္..... အဲဒီအခ်ိန္မွာ
ငါဘာလို႔မ်ား အသိမရွိခဲ့တာလဲ.....
အဲဒီအခ်ိန္က ဆံုးမခဲ့တဲ့ ၾသ၀ါဒကို ပံုျပင္တစ္ပုဒ္လိုနားေထာင္ၿပီး လြယ္လြယ္ေလးနဲ႕ပဲ ေမ့ထားခဲ့တယ္....
ၾသ၀ါဒကို လိုက္နာရမွန္းမသိဘူး...... အခုဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ဳိးမွာ ငါျဖစ္ခ်င္တာမျဖစ္ရေတာ့.... ငါ့တစ္ဘ၀လံုးအတြက္....
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေရစုန္ေမွ်ာရၿပီေပါ့.. ငါေတြးခဲ့တဲ့ ငါ့ဘ၀တိုးတက္မႈလမ္းေၾကာင္းက ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္ေနၿပီပဲ... တျဖည္းျဖည္းနဲ႕လမ္းေၾကာင္းက ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီ... ငါနဲ႕အတူျဖတ္သန္းလာတဲ့ တြဲဖက္ေတြကေတာ့ သူတို႔လမ္းေၾကာင္းကို သူတို႔အျမင္ၾကည္လင္စြာနဲ႕ပဲ ေလွ်ာက္လမ္းသြားၾကၿပီ.. ဘာေၾကာင့္ ငါ့အလွည့္မွ ေမွးမွိန္ေနရတာလဲ... ငါ့ဒီလမ္းေၾကာင္းအတိုင္းပဲ ငါေလွ်ာက္ရေတာ့မွာလား..... ငါ့ဆီမွာဒီလိုအျဖစ္အပ်က္ေတြရွိလိမ့္မယ္လို႔ ငါမထင္ထားခဲ့ဘူး.... ငါတကယ္ပဲ ငါေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္းကို
ငါမေလွ်ာက္ရေတာ့ဘူးေပါ့..... တကယ္ခံစားရတယ္...... ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရတဲ့ငါ့ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဒီလိုခံစားမႈမ်ဳိး
ခံစားရမယ္လို႔ မေတြးခဲ့ဘူး....ဒီလိုခံစားရမယ္လို႔လဲ မထင္ခဲ့ဘူး......
ငါ့ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းကဒီေနတင္ဆံုးေနၿပီပဲ... ေရွ႕ဆက္လွမ္းဖို႔ဆိုတာမရွိေတာ့တဲ့လမ္းမွာ ငါ..စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႕ မေလွ်ာက္ခ်င္ဘူး... ဒီလိုေလွ်ာက္ေနရတာ ငါ့ရည္မွန္းခ်က္မဟုတ္ဘူး... ငါအမုန္းဆံုးပဲ.. ဒီလိုအျဖစ္မ်ဳိးငါအမုန္းဆံုးပဲ...
မိုင္ေတြေနတယ္ဆိုတာလဲ ငါ့ဘ၀မွာမရွိေစရဘူး... ဆက္ေလွ်ာက္လို႔မရ ေမွးမွိန္ေနတဲ့လမ္းေၾကာင္းကို ငါဘယ္ေတာ့မွ
မေလွ်ာက္ဘူး...ေလွ်ာက္လည္းမေလွ်ာက္ခ်င္ဘူး......
ငါ့ဘ၀ရဲ႕သင္ခန္းစာတစ္ခုလိုေတာ့ ငါမွတ္သားရလိမ့္မယ္.....
အရင္က မျဖစ္ခဲ့တဲ့ရည္မွန္းခ်က္ေတြကို ငါဆက္ၿပီးမေဆြးခ်င္ေတာ့ဘူး ၾကာရင္ငါ့တိုးတက္မႈလမ္းေၾကာင္းေပ်ာက္
သြားေတာ့မယ္... မျမင္ရတဲ့လူတစ္ေယာက္လိုေတာ့ ငါမေနႏိုင္ဘူး..... လမ္းတစ္ဆစ္ခ်ဳိးမွာတင္ ငါေရွ႕သြားလို႔မရေတာ့
တာကို ေရွ႔႕သြားလို႔ရေအာင္ ငါဆက္ၿပီးႀကိဳးစားရလိမ့္မယ္....... ထိုင္ေနလို႔ကေတာ့ ဘာမွ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္သလိုေပါ့..... ဒါနဲ႕ပဲ....ငါရည္ရြယ္ခ်က္ေျပာင္းခဲ့တယ္.....
ငါေျပာင္းလိုက္တဲ့ရည္မွန္းခ်က္က ငါ့ကိုအေတြ႔အႀကံဳသစ္ေတြအမ်ားႀကီးရေစတယ္.... ရည္မွန္းခ်က္ေျပာင္းရင္းနဲ႕ပဲ..
ႏိုင္ငံတကာအသံုးျပဳေနတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ခဲ့တယ္.....အဲဒီအလုပ္က ငါ၀ါသနာပါတယ္လို႔မထင္ခဲ့ဘူး..... အလုပ္ထဲမွာစိတ္ႏွစ္ရင္းနဲ႕ပဲ ငါလုပ္တဲ့အလုပ္က ငါကိုယ္တိုင္၀ါသနာပါတဲ့အလုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္.... ကိုယ္ကိုတိုင္ကလည္း ၀ါသနာပါလို႔ပါမွန္းမခဲ့ဘူး..... အခုေတာ့ ငါ... ငါ့ရဲ႕အလုပ္မွာပဲ ေပ်ာ္ေနခဲ့ၿပီ......ငါ့ရဲ႕လမ္းေၾကာင္းလဲ မေမွးမွိန္ေတာ့ဘူး...
တျဖည္းျဖည္းနဲ႕လင္းလက္လာတာကို ငါကိုယ္တိုင္မသိခဲ့ဘူး.... အခုေတာ့.... ေရစုန္ေမွ်ာဖို႔လုပ္ထားတဲ့...ငါေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းက တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ လင္းလက္လာတာကို ငါေတြ႔ခဲ့ရၿပီ..... ဒီလိုဘ၀မွာပဲ ငါေပ်ာ္ေနခဲ့ၿပီ..... ၀ါသနာပါတဲ့အလုပ္ဆိုေတာ့ ပင္ပန္းသည္ျဖစ္ေစမပင္ပန္းသည္ျဖစ္ေစ.... ငါ့အတြက္ ညည္းညဴတာေတြမရွိပဲ ေရွ႕ဆက္လမ္းကိုေလွ်ာက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ .... ခရီးေတာ့မဆံုးေသးဘူးေပါ့..... ဆက္ေလွ်ာက္ေနဆဲေလ..... အျမင္ေတြ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္းနဲ႕ဆက္ေလွ်ာက္ႏိုင္မယ္လို႔ ငါ့ကိုယ္ငါထင္တယ္....
အခုေတာ့ ငါ့ဘ၀ကိုငါ ေရစုန္မေမွ်ာေတာ့ဘူး....... ငါေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႕ပဲေနထိုင္ေတာ့မယ္......
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေ၀းေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကိုလဲ စိတ္ဓါတ္မက်ေစခ်င္ဘူး..... တစ္လမ္းမရရင္ ေနာက္တစ္လမ္းကို ဆက္ေလွ်ာက္ေစခ်င္တယ္..... အရာရာအားလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကပါေစ.......
No comments:
Post a Comment